– Έλλη Καπλάνη Κοκκίνη

Η ιστορικός και κριτικός τέχνης, Έλλη Καπλάνη Κοκκίνη, μας έγραψε για το έργο της Ευμορφίας: “Ανήσυχη και δημιουργική η Ευμορφία Τσικούρη-Ζαγορίου, έχει επιδείξει σημαντικό πολιτιστικό έργο στον Πολύγυρο, τον τόπο όπου κατοικεί. Με σπουδές στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών στο Α.Π.Θ και ειδικότητα την Αισθητική Παιδεία είχε την τύχη να μαθητεύσει κοντά σε διακεκριμένους καθηγητές. Με την Χρυσάνθη Τσιούμη να την κατευθύνει στις ερευνητικές της προσπάθειες, αναφορικά για την έκδοση του βιβλίου της με θέμα “Το χρονικό της Ορμύλιας”, της γενέτειρας της, επικεντρωμένο στην ιστορία, τον πολιτισμό και την λαογραφία της.

Το ενδιαφέρον της και η πρώτες επιδόσεις της στην τέχνη ξεκινούν από την παιδική της ηλικία. Με έμφυτο ταλέντο και ζώντας μέσα σ’ ένα οικογενειακό περιβάλλον με καλλιτεχνικές ανησυχίες, ο πατέρας της Αριστείδης με επιδόσεις στο σχέδιο και η αδερφή της Γεωργία στην κεραμική και ζωγραφική, οδηγήθηκε στα μονοπάτια της Τέχνης

Αρχικά πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από μια ντόπια ζωγράφο, την Καίτη Ζγιέμπα, μυούμενη βασικά στη μείξη και τις δυνατότητες των χρωμάτων.

Συνέχισε τη μαθητεία της στο σχέδιο με μολύβι και κάρβουνο κοντά στον Γιώργο Αρσένη, απόφοιτο του Αριστοτέλειο Πανεπιστημίου της Σχολής Καλών Τεχνών στον Πολύγυρο.

Για 4 χρόνια παρακολούθησε μαθήματα Αγιογραφίας κοντά στον αγιογράφο Νικόλαο Ζέκιο, στη Γαλάτιστα Χαλκιδικής, επιλέγοντας τεχνικές της Μακεδονικής Σχολής. Με την ομάδα και τον δάσκαλό της συμμετείχε και στη δημιουργία Αγιογραφιών του εξωκλησιού της Αγίας Κυριακής στη Γαλάτιστα.

Η αγάπη της για την φωτογραφία ξεκινά λίγο αργότερα.

Στα ταξίδια της η φωτογραφική μηχανή αποτελεί εργαλείο δράσης και η οξυμένη ματιά της μπορεί πλέον να συλλαμβάνει, ό,τι από τα βλέμματα των άλλων περνά απαρατήρητο.

Η παράλληλη δράση της στη δημιουργία φορέων πολιτισμού και εκδηλώσεων πολυπολιτισμικού χαρακτήρα στον τόπο εγκατοίκησής της, αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Χαλκιδικής έχει λειτουργήσει καταλυτικά, προκύπτοντας από την προσωπική της ανάγκη να αναδειχθεί το νήμα μιας διαχρονικής συνέχειας, από το παρελθόν έως τις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής. Το πρωτογενές υλικό αυτής της περιοχής σε τομείς ιστορίας, παράδοσης και λαογραφίας και οι δημιουργικές ανησυχίες ντόπιων καλλιτεχνών, εκφρασμένες μέσα από τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη χαρακτική έγιναν η αφορμή να πρωτοστατήσει στην ίδρυση του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Πολυγύρου (ΣΚΕΤΠ) το 2012, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος για το διάστημα 2012-2013. Σε αυτόν τον σύλλογο  πραγματοποιούνται, καθόλο το χρόνο, ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, ομιλίες, μουσικές εκδηλώσεις και άλλες δραστηριότητες πολιτισμού.

Στις προσπάθειές της εντάσσονται και οι εκδηλώσεις τέχνης που πραγματοποιούνται τα καλοκαίρια στα ορυχεία της Γερακινής τα τελευταία 4 χρόνια, τις αποθήκες όπως είναι γνωστές για τους ντόπιους.

Το 2016 συμμετείχε εκεί στην τέταρτη ομαδική έκθεση του συλλόγου με φωτογραφικό υλικό παρμένο από τις ιδιαιτερότητες του ιδιάζοντα χώρου, την οποία πλαισίωσε με εγκατάσταση της στολής των εργατών. Ενός χώρου, όπου η φυσική διαμόρφωση του εξορυσσόμενου λευκόλιθου παραπέμπει σε τοπιογραφικά ανάγλυφα ιδιαίτερου κάλλους. Η λήψη καλλιτεχνικών φωτογραφιών από σημεία όπου η φύση μεγαλουργεί και η έντεχνη συρραφή, σε κάποιες περιπτώσεις, λήψεων από περιοχές όπως το υποστηρικτικό τεχνικό σύστημα εξόρυξης, το αναμμένο καμίνι το ορυκτό περιβάλλον, δημιουργούν ένα παζλ ιστορικής αυτοψίας, έναν ελκυστικό δίαυλο εικονιστικού πανοράματος. Ποιητικός και ο υπότιτλος στο τρίπτυχο που εκδόθηκε, “Ελληνικοί λευκόλιθοι: Εικαστικές προσεγγίσεις μιας διαχρονικής συμβίωσης”.

Στο καθαυτό ζωγραφικό της έργο με λάδια αρχικά και ακρυλικά στην συνέχεια, χωρίς θεματολογικές δεσμεύσεις, έχει επιδοθεί σε απεικονίσεις υπαγορευμένες από μια διάθεση πλουραλισμού, αναζητήσεων και αξιακών κανόνων.

Παρατηρούμε να στρέφει το ενδιαφέρον της στην ανθρώπινη μορφή, κυρίως τη γυναικεία, σε τοπιογραφικές αναφορές υπαίθριες και αστικές και σε νεκρές φύσεις.

Οι φιγούρες της, άλλοτε δείχνουν να ποζάρουν με ύφος αινιγματικό, κάποιες φορές προφίλ και άλλοτε να είναι στραμμένες με την πλάτη γυρισμένη στο θεατή, κοιτάζοντας σε ακαθόριστα περιβάλλοντα. Στα υπαίθρια τοπία της το θαλάσσιο στοιχείο φαίνεται να δηλώνει νησιωτικές όψεις, με σημεία αναφοράς ξωκλήσια και ακροθαλασσιές ή γαλήνιες όψεις με μικρά χρωματιστά πλεούμενα. Στα αστικά είναι πρόδηλο ότι έχει εμπνευστεί από χαρακτηριστικά σημεία της Θεσσαλονίκης όπως το Λευκό Πύργο και τα κάστρα της Άνω Πόλης.

Στις νεκρές φύσεις κυριαρχούν φρούτα και σκεύη οικιακής χρήσης, καθώς και εσωτερικά χώρων με οικεία αντικείμενα προσωπικής χρήσης.

Το κολλάζ, με επικολλήσεις χάρτινων εικόνων εποχής μέσα σε ζωγραφικά σύνολα, εντάσσεται σε πιο πρόσφατες πειραματικές της προσπάθειες.

Συμβολικός είναι ο χαρακτήρας ενός πρόσφατου έργου της, όπου πάνω στο χαρτογραφημένο νομό Χαλκιδικής η εικόνα ενός μικρού κοριτσιού με την Ελληνική σημαία στο χέρι, κάτω από το διάφανο πρόσωπο της Παναγίας στα δεξιά, σηματοδοτεί βαρυσήμαντα ιστορικά γεγονότα του τόπου.

Σε κάθε εγχείρημά της Ευμορφία Ζαγορίτη παρατηρούνται φιλότιμες προσεγγίσεις, ανακάλυψης εκφραστικών κωδικών.

Η διάθεσή της να πειραματίζεται, να εργάζεται με περισσή ενέργεια, να εφαρμόζει διαφορετικές επεξεργασίες, να ανιχνεύει τρόπους ανάλυσης εικόνας και χρωμάτων, δηλώνει πως το ‘χει και ευαισθησίες είναι ζητούμενα, τα οποία υπηρετεί με ζήλο και απόθεμα ψυχής”

– Τσικούλας Ιωάννης

Πολυσχιδής και πρωτότυπη, υψηλού επιπέδου η καλλιτέχνης. Συγχαρητήρια. “Της γης το χρυσάφι” συγκλονιστικό!